ผมเขียนรีวิว ส่วนมาก จะใส่ไว้ในบล็อคส่วนตัว
เริ่มเลยนะครับ การผจยภัยและเดินทางที่ไม่มีสิ้นสุด
ถือว่าเป็นอุทาหรณ์สำหรับคนที่ยังไม่เจอแบบผม อย่าประมาท หนทางที่มองไม่เห็น ถ้าคุณไม่ใช่
สามจักรพรรดิ แห่ง New wold รัชชี่ พี่สัญญา และเจ้าเจ คนบ้านเฮาเด้อ
วันศุกร์เลิกงานห้าโมงครึ่งเย็น นะครับ
ขับรถมาเลยครับ มากับครอบครัวครับ ใช้เวลา 8 ชม ถึงลำปาง แวะนอนบ้าน แค่ 2/3 ชม เอาแรงหน่อยแต่ก็นอนไม่อิ่มหรอกครับ รุ่งเช้าขับต่อเข้าน่านเลย ไปแบบ งมทาง และทางเข้าน่านกำลังก่อสร้างด้วยกว่าจะถึงน่านปาไป 5/6 ชม ถึงเที่ยงเกือบบ่าย เพราะมีนัดช่วยเค้าขายของอุปกรณ์เทรล ถ้าใครจำได้ผมจะขายไม้โพลหน้าร้าน ร้าน พี่แนน ครับ ช่วยขายถึงเกือบ สี่ทุ่ม ขานี้สั่นเลย ได้นอนก็เกือบห้าทุ่ม
ระฆังยกแรกเริ่มขึ้น ตื่นตีสาม ภารกิจประจำวันเสร็จ หยิบเป้น้ำขึ้นหลัง เดินออกจากบ้านพัก มีหมูป่าประจำกายมาด้วย ( ภรรยาครับ ) 5555
05.00 AM. Start ♞♞😁😁
วิ่งเบาๆออกมากับพี่ หรือ เฮียอี็ด ทีมงานนักวิ่ง1000ทาง พี่ผมเองแหละ วิ่งไปคุยกันไปสะบายๆ สักพักบอเฮียว่าผมล่วงหน้าไปก่อนนะ ทีนี้ไปเลยครับ แซงไปทีละกลุ่มสองกลุ่ม เจอเนินแรกยังชิวๆครับ เดินขึ้นเรื่อยๆ จนถึง CP แรก ดื่มน้ำกินส้ม ชิวๆทักทาย ลุงป้าน้าอา ในบ้าน กิ็นข้าวงายกั้นยัง ตอบมาว่า กิ้นแล้ว
ผมตะโกนเข้าไปอีก ส้าจิ้นบ่าเจ๊าท่าจะลำน้อ ทีนี้ไปต่อ ถึง down hill ลงอย่างเทพ พอถึงข้างล่าง มีข้ามน้ำ ถ่ายรูป จากนั้นละครับ ขึ้นะครับ พบปะกับทุ่สังหารละ เนินยาวมากชนิดที่ว่าจะไกลไปไหน ตอนนั้นละครับ ครึ่งกลางทุ่งสังหาร เริ่มเหนื่อยและหมดพลัง มันแปลกเกินไป ทำไมร่างกายเราทำไมมันหมดแรงเร็วเกินไป จากนั้นก็พยายามตัวเองขึ้นไปยอดสุดที่
CP2 บ้าน ผู้ใหญ่บ้าน ทีนี้เจอพี่โบ all runner แกแซว
ว่าดอนทำไมพึ่งมา อยากบอกว่า พลังผมหมด
ผมเติมน้ำ กินข้าวเหนียวหมูทอด ได้สามคำข้าวเหลือผมเลยห่อเก็บไว้เหมือนเดิมแล้วไปยื่นให้แม่ครัวหลังบ้าน บอกว่าผมกินแค่นี้ผมเสียดายข้าวครับเอากลับไปอุ่นอีกรอบได้ไหมครับ แม่ครัวบอกทิ้งได้เลยนะ ผมบอกไม่ได้ครับ ข้าวครับ สำคัญต่อชีวิตมากครับทิ้งมัน บาป ครับ แค่นั้นครับ
จากนั้นก็ออกตัวไปทันที ตรงนี้ละครับเริ่มเป็นจุดเปลี่ยนของผม เพราะผมไม่ได้เติมเกลือแร่เข้าร่างกายครับ และไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย มุ่งหน้าต่อไป
ลานทุ่งสังหาร เดินต่อไปขึ้นเนินไปเรื่อยๆ เจอแล้วครับผมเจอแล้ว เจอเพื่อนผม จนเค้าไล่ตามผมทัน
จากนั้นก็ไปด้วยกันตลอด ผมบอกเลยครับว่า ไม่รู้จะขอบใจเค้ายังไง ไม่ทิ้งกันเลย
ต่อครับไปเรื่อยๆ จนถึงหุบเขาที่มีแต่โคลนดินสไลด์ ตรงนี้แหละครับผมเหยียบพลาดเผลอ ลื่นครับ ตะคริวมาเลย ผมกินยาแก้ตะคริวไปรู้สึก ว่า ยังไม่ดีขึ้น ผมยังเดินแบบซอมบี้ไปเรื่อยๆ ตะคริวมาเป็นระยะๆ และเท่านั้นเองเริ่มอวกครับ น้ำออกมาเยอะเลย เพื่อนโอเล่ถามไหวไหม ผมยังฝืนบอก ว่าไหวครับ
ทีนี้ไปต่อ จนถึง CP ที่สาม ตรง รอยต่อ ระหว่างแยก 100 กับ 50 ถนนลอยฟ้า เหลือเวาอีก ชั่วโมงหน่อยๆ ล้มตัวนั่งลงไปเท่านั้นแหละ อาการหนักเลยครับ มาทั้งตัวกล้ามเนื้อเต้นแรงมากและหดตัวลง อย่างเห็นได้ชัด มีทีมงานขับรถมาบอกว่าจะติดรถลงไปข้างล่างไหม ผมบอกไปไม่คับ ผมจะไปต่อ เพราะเป็นทางถนนละ อีก 8 โล ผมลุกขึ้นค่อยๆวิ่งเบาๆก้าวยาวไม่ได้รู้สึกว่ากล้ามเนื้อตอนนี้เริ่มโคม่าละ ทั้งเต้นและหดตัว เริ่มเหี่ยวด้วย กินมาที่ซี่โครงด้วยทั้งสองฝั่ง ผมได้แป็ปซี่ของพี่คนนึง จำชื่อไม่ได้ กินไปก็ไม่ช่วยอะไรได้มากครับ ก็พอจะสดชื่นมาหน่อย พักแป้ปลุกไปต่อ ทีนี้ครับ บอกเลยว่าไม่ไหวละ กล้ามเนื้อหดตัวอย่างมาก แห้งเหี่ยวละ ลากสังขารไปถึง จุด cut off สุดท้าย บอกเลยครับว่า ผมไม่ไหวละ ช่วยผมหน่อย อาการแบบนี้ไม่เคยเป็นวิ่งมามากเท่าไหร่ก็ไม่เคยเป็นครับ แพทย์สนามเข้ามาครับ ช่วยเหลือผม
นอนได้เกือบชั่วโมง ไม่ดีขึ้นเลยร่างกายผมขยับไม่ได้ รู้สึกได้ถึงข้างในว่าไตกำลังแย่ ปวดมาก กินไปถึงซี่โครงชายข้างทั้งสอง ทันใดนั้นเองหมอเรียกรถด่วนครับไป รพ ปัว ด่วนเลย ไปถึง รพ ได้ทำการเจาะเลือด รอฟังผล ปรากฎว่า ค่าไตสูงขาดเกลือแร่ฉับพลัน ค่าไตของคนปรกติจะอยู่ที่เท่าไหร่อันนี้ผมไม่ทราบแน่ชัด ที่แน่ๆผมไปเก้าร้อยกว่าๆ เกือบหลักพัน หมอบอกคุณอยู่ได้ยังไง คนปรกติช็อค ตายไปแล้วครับ คิดในใจ นรก ไม่ต้องการกูป่าวว่ะ โชคดีครับที่ขอ ออกก่อนไม่งั้นคงไม่เหลือครับ เหมือนคนถูกถอดปลั๊ก แล้วดับไปเลย หมอเอาเกลือแร่มาให้จิบครับ ค่อยๆดีขึ้น หลังจากนั้นให้กลับบ้านครับ ร่างกายเริ้มดีขึ้น ต่อจากนั้นก็ได้นอนพัก เต็มอิ่มเลยตื่นมาตอนเช้ารู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
เตือนไว้เลยครับ ก่อนวิ่งให้พักผ่อนให้เพียงพอให้ไตได้พัก วิ่งระยะไกลดื่มเกลือแร่ด้วยนะครับ เพื่อให้ทดแทนน้ำในร่างกายที่เสียไป สุดท้ายนี้ขอบคุณ คุณโอเล่นะครับที่อยู่เป็นเพื่อนมาตลอดครับ
